เมื่อปี 1989 ทหารเรืออเมริกันได้ค้นพบคลื่นความถี่หนึ่งแทรกเข้ามาในเครื่องรับสัญญาณของกองทัพ ความแปลกคือคลื่นความถี่นั้นอยู่ในช่วง 52 Hz ซึ่งต่างไปจากช่วงความถี่ที่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมใช้สื่อสารกันใต้ท้องทะเล แต่ด้วยความคลางแคลงใจ ทหารอเมริกันเหล่านั้นก็ได้ทำการพิสูจน์และติดตาม ก่อนจะพบว่าต้นกำเนิดเสียงนั้นเป็นสัตว์จริงๆ มันคือปลาวาฬตัวหนึ่งที่ใช้ช่วงความถี่ 52 Hz ในการสื่อสาร ในขณะที่เพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ของมันทั้งหมดใช้ช่วงความถี่ 21 Hz ในการสื่อสาร และนั่นจึงเป็นที่มาของชื่อเล่นที่กองทัพตั้งให้มันว่า “52 Hz whale”
จนกระทั่งในปี 1992 นักวิทยาศาสตร์ทางทะเลกลุ่มหนึ่งตัดสินใจติดตามเจ้าปลาวาฬแสนพิเศษตัวนี้ ถึงแม้ว่าการติดตามสิ่งมีชีวิตหนึ่งในท้องทะเลกว้างจะดูเป็นเรื่องยาก แต่มันกลับไม่ใช่งานที่ลำบากสำหรับการติดตาม 52 Hz whale เลย ด้วยคลื่นความถี่ที่เป็นเอกลักษณ์ พวกเขาพบว่าปลาวาฬตัวนี้ช่างแตกต่างกับปลาวาฬตัวอื่น ไม่ใช่เพียงแต่คลื่นความถี่เท่านั้น แต่รูปแบบการดำรงชีวิต เส้นทางการอพยพย้ายถิ่นฐาน ไปจนถึงลักษณะสัณฐาน มันแปลกจนนักวิทยาศาสตร์เริ่มสันนิษฐานว่ามันอาจจะเป็นปลาวาฬอีกสายพันธุ์หนึ่งที่เหลือเป็นตัวสุดท้ายบนโลกใบนี้ และแน่นอน ตลอดการติดตาม เจ้า 52 Hz whale ไม่เคยพบกับเพื่อนปลาวาฬตัวอื่นแม้แต่ครั้งเดียว
Life will find a way (Jurassic Park ; 1993) ทุกชีวิตย่อมมองหาทางออกให้ตัวมันเองเสมอ เรื่องของ 52 Hz whale บอกกับเราว่าโลกใบนี้ช่างแสนกว้างใหญ่ เราอาจจะได้พบเรื่องราวต่างๆ มากมาย แต่อาจจะไม่มีสักเรื่องราวเลยที่มี “ความถี่” เข้ากับเรา แต่นั่นไม่ใช่เรื่องใหญ่ โลกใบนี้ยังมีบทเรียนให้เราเรียนรู้มากมายในระหว่างการเดินทางค้นหาความถี่ที่ใช่นั้น ตลอดเวลา 12 ปีของ 52 Hz whale พิสูจน์ได้อย่างชัดเจนว่าทุกชีวิตมีทางออกเสมอ เรื่องที่ดูแย่ที่สุดอาจจะกลับกลายไปเป็นเรื่องราวสุดแสนพิเศษก็ได้ หากเราเข้าใจเรื่องราวเหล่านั้นอย่างเพียงพอ
52 Hz whale ตัวนั้นยังคงเดินทาง มันไม่เคยรู้ว่ามันมีเพื่อนอีกตั้งมากมายอยู่บนโลกใบนี้ แต่มันกลับยังตัดสินใจส่งเสียงร้องที่แตกต่างของมันต่อไป เช่นเดียวกับที่เราก็อาจจะมีหน้าที่ที่ต้องเดินทางต่อ เพื่อค้นหา มองหา แสวงหาความถี่อะไรสักอย่างหนึ่งที่ดูใช่ และน่าจะเข้ากับเราได้ ถึงแม้สุดท้ายเราอาจจะต้องเป็นเพียงปลาวาฬที่ว่างเปล่าในมหาสมุทรแสนกว้างใหญ่และเคว้งคว้างนี้ แต่การเดินทางก็คงจะให้บทเรียนอะไรกับเราไม่มากก็น้อย อย่างน้อยก็คงจะมากกว่าตัวตนของเราที่ไม่เคยใช้ความถี่เพื่อมองหาความถี่ที่ใกล้เคียงกันเลย
แด่… ปลาวาฬเจ้าของความถี่ที่ห้าสิบสอง
……….
…