เมื่อไม่มีดินแดนติดทะเล ส่องการพัฒนาเศรษฐกิจฉบับประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล

เมื่อไม่มีดินแดนติดทะเล ส่องการพัฒนาเศรษฐกิจฉบับประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล

สำหรับการทำธุรกิจที่มีมาตั้งแต่สมัยโบราณนั้น ภูมิศาสตร์เป็นเรื่องที่สำคัญอย่างมาก เพราะถือว่าเป็นหนึ่งในตัวช่วยที่ทำให้การพัฒนาเศรษฐกิจเป็นไปได้อย่างง่ายดาย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สำหรับการส่งออกและนำเข้า ที่จำเป็นจะต้องพึ่งพาองค์ประกอบทางภูมิศาสตร์ ที่ทำให้การเดินทางเป็นไปได้อย่างสะดวก ก่อนจะมีการขนส่งทางอากาศนั้น ในยุคแรกได้มีการขนส่งทางทะเล หรือแม่น้ำเป็นหลัก

การส่งออกและนำเข้าไปได้ดีมากขึ้น องค์ประกอบเหล่านี้ก็ยังคงเป็นองค์ประกอบที่มีความสำคัญต่อการค้า นั่นจึงส่งผลให้ประเทศที่มีทางออกสู่ทะเล ได้เปรียบในทางเศรษฐกิจเป็นอย่างมาก และด้วยความสำคัญนี้ จึงทำให้ประเทศต่าง ๆ ต้องการที่จะมีทางออกสู่ทะเลเช่นกัน แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงมีบางประเทศที่เป็น “ประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล” ซึ่งถือว่าเป็นประเทศที่มีลักษณะนี้ มีข้อด้อยทางเศรษฐกิจมากกว่าประเทศที่มีทางออกสู่ทะเลนั่นเอง

สำหรับประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล ในปัจจุบันมีอยู่ด้วยกันถึง 44 ประเทศ โดยมีคาซัคสถานเป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลที่ใหญ่ที่สุดในโลก และมีเอธิโอเปีย ที่ถือว่าเป็นประเทศที่เป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล ที่มีพลเมืองหนาแน่นที่สุดในโลกอีกด้วย ซึ่งถึงแม้ว่าข้อเสียของประเทศเหล่านี้จะอยู่ตรงที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลก็ตาม แต่ก็ยังคงสามารถที่จะพัฒนาเศรษฐกิจได้เป็นอย่างดี ซึ่งเราจะเห็นได้จากประเทศอย่าง อันดอร์รา ออสเตรีย หรือแม้แต่ลักเซมเบิร์ก ซึ่งล้วนได้รับประโยชน์จากอุตสาหกรรมที่มีอยู่ดั้งเดิม และความสามารถในการบริหารของรัฐบาลด้วยกันเอง

นอกจากนี้ เรายังสามารถเห็นกลุ่มประเทศที่ถูกเรียกรวมว่า LLDCs ซึ่งถือว่าเป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลที่กำลังพัฒนา ที่ถือว่าเป็นประเทศที่ยังคงมีปัญหาจากการไม่มีทางออกสู่ทะเล ที่ส่งผลทำให้การส่งออกไปยังประเทศอื่นต้องเสียค่าใช้จ่ายที่สูง และบางประเทศยังต้องประสบกับปัญหาสิทธิมนุษยชนอีกด้วย

แต่ถึงกระนั้น ประเทศเหล่านั้นกลับสามารถที่จะพัฒนาตัวเอง เพื่อที่จะทำให้การขนส่งทางการค้าเป็นไปได้อย่างสะดวกสบาย ไม่ว่าจะเป็นการสร้างกรอบกฎหมายที่ช่วยทำให้ภาครัฐและเอกชนสามารถทำการค้า หรือจะเป็นการเพิ่มประสิทธิภาพในการขนส่ง โดยมีจุดประสงค์ในการลดค่าใช้จ่ายให้มากยิ่งขึ้น ซึ่งสามารถทำได้ผ่านข้อตกลงนั่นเอง

ความลำบากที่หนักหน่วงของประเทศเหล่านี้ ก็ยังคงเป็นเรื่องของการขนส่ง ที่ยังจำเป็นที่จะต้องค่อย ๆ พยุงให้เป็นไปด้วยดี โดยเฉพาะถ้าหากประเทศเหล่านั้น ต้องประสบกับปัญหาสิทธิมนุษยชนด้วยแล้ว ก็ยิ่งทำให้จำเป็นที่จะต้องมองหาวิธีที่จะนำมาซึ่งสันติ ที่จะส่งผลดีต่อการสร้างเศรษฐกิจในภายหลังด้วย