เมื่อความตายหายใจรดต้นคอ

ครั้งหนึ่งผมเคยไปกินข้าวกับเพื่อน ตั้งใจจะข้ามถนนไปร้านอาหาร ถนนนี้รถขับเร็วมาก หาโอกาสข้ามยากมาก ยืนรอสักพัก เห็นว่ามีรถมอไซค์มาคันเดียว ข้ามพ้นแน่จึงตัดสินใจข้ามทั้ง 4 คน

.

เมื่อเดินไปถึงเลนที่มอไซค์กำลังมา กะความเร็วด้วยสายตาแล้วคิดว่ายังไงก็พ้น แต่มอไซค์บีบแตรดังลั่นจนชะงักและตัดสินใจไปต่อไม่ถูก

.

ไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไร ให้รีบเดิน หรือเขาจะหลบให้ หรืออะไร แต่สภาพการณ์ตอนนั้นคือยืนอึ้งกันอยู่กลางถนน

.

เพื่อนคนแรกตัดสินใจรีบวิ่งข้ามไปต่อ เพื่อนคนที่สองตัดสินใจวิ่งย้อนกลับไป เพื่อนคนที่สามยังไม่ไปไหนยืนอยู่ข้างๆ ผมไม่เขยิบ หันไปทางขวา กะด้วยสายตา ความเร็วขนาดนี้ ถ้าชน ยังไงก็คงตายแน่นอน

.

มีเวลาคิดอยู่เสี้ยววินาทีได้มั้ง

.

ในใจตอนนั้นคิดว่าคำตอบมันต้องอยู่ในใจคนขับมากกว่าคนข้ามถนน คิดเองว่าเราต้องพยายามทำตัวอย่างคาดเดาได้ เพื่อที่เขาจะตัดสินใจหลบเราได้ทัน

.

จำได้ว่าแสงไฟตอนนั้นยังตราตรึงอยู่ในใจมาก คิดตลอดว่าตายแน่

.

ในชั่วขณะจิตที่ความตายมารดต้นคอแบบนั้น ในใจกลับสงบอย่างไม่น่าเชื่อ เพราะตัวเองเป็นคนที่คิดว่าต้องพร้อมตายตลอดเวลาอยู่เสมอ คิดอยู่ตลอดว่าไม่มีอะไรค้างคากับโลกใบนี้แล้ว

.

ตายก็ได้

.

ในใจตอนนั้นคิดแค่ว่าถ้าจะชนก็ขอแบบดับวูบไปเลย ตายไปเลย ไม่เจ็บ ไม่ปวด เอาให้เหมือนเครื่องยนต์ดับ ไม่มีโลกนี้โลกหน้าไม่มีพันธะผูกพันใดใด เอาให้เหมือนคอมที่เสีย จบแบบไม่ต้องรับรู้อะไรเลย

.

ความตายมันใกล้ตัวมากจริงๆ

.

แต่โชคดีที่มันก็ไม่ได้ใกล้ในระดับนาทีนี้นาทีหน้า รถมอไซค์คันนั้นเบี่ยงหลบไปจากจุดที่ผมยืนไม่ห่างเลย พร้อมบีบแตรดังลั่น หันมาด่าพ่อด่าแม่ดังลั่นถนนไปหมด

.

เหมือนได้ชีวิตใหม่

.

ความคิดมันช้า ความรู้สึกมันช้า สติหันมาพิจารณาสิ่งรอบตัวมากขึ้น

.

เมื่อผ่านมาก็สูดลมหายใจเข้าไปในปอดอย่างเต็มที่ ยังอยู่ ลมหายใจเรายังอยู่จริงๆ

.

ผมเดินก้าวถนนผ่านมาราวกับถนนเส้นนั้นเป็นจุดเปลี่ยนผ่านของชีวิต

.

ความตายมันใกล้มาก ใกล้ราวกับมันมาหายใจรดต้นคอเราอยู่ตลอดทุกขณะจิต รอวันที่มันตัดสินใจจะพรากเอาเราไป

.

ตายก็ได้

.

ห้วงความรู้สึกนั้นคงกลายเป็นห้วงความทรงจำที่ไม่อาจลืมเลือน

.

ลงทุนศาสตร์ – Investerest

 

อัพเดทล่าสุดเมื่อ : 22 มกราคม 2018